فناوری اطلاعات و بازار اوراق بهادار: چالش تنظیم کننده ها

پیشرفت های گسترده فن آوری ، از جمله پذیرش فزاینده اینترنت ، در بازارهای مالی ایالات متحده متحول می شود. جریان اطلاعات یکپارچه و بدون مرز ، فوری و تقریباً بی هزینه می شود. تغییر سریع تاکنون و تغییرات سریعتر در پیش رو ، فرصت هایی را برای خدمات جدید ارزش افزوده ، برای رقبای جدید و برای شکل های جدید رقابت فراهم می کند. آنها همچنین نیاز به تفکر جدید در مورد تنظیم بازارهای مالی کشور را تأکید می کنند.

فناوری و بازارهای اوراق بهادار

فناوری اطلاعات جدید قبلاً بازارهای اوراق بهادار را دگرگون کرده است. رسیدگی به سفارش تا حد زیادی توسط شرکت های متوسط و بزرگتر به صورت خودکار انجام شده است. وجوه متقابل از اینترنت برای برقراری ارتباط با سرمایه گذاران و ارائه و توزیع سهام استفاده می کنند. صادرکنندگان شرکت ها ، بزرگ و کوچک ، پیشنهادات را در اینترنت انجام می دهند. سرمایه گذاران شروع به دور زدن صرافی های سنتی و سیستم های تجاری مبتنی بر فروشنده می کنند و از شبکه های الکترونیکی برای برخورد مستقیم با یکدیگر با هزینه کمتری استفاده می کنند. مشتریان خرده فروشی به جای تماس یا بازدید از یک کارگزار زنده ، سهام را بصورت آنلاین تجارت می کنند. برخی از صادرکنندگان کوچک از اینترنت برای ایجاد بازارهای تجاری ثانویه برای سهام در غیر این صورت نسبتاً غیرقانونی و بدون بهره مندی از واسطه های معمول بازار استفاده کرده اند.

در یک دهه آینده ، ادامه رشد اینترنت و جانشینان آن فرصت های بیشتری را برای گسترش و نوآوری در خدمات مالی ارائه می دهند ، به خصوص که مصرف کنندگان با فناوری های ارتباطی الکترونیکی و راحت تر می شوند و با مشکلات امنیتی و محرمانه برطرف می شوند. این اثرات در بخش مالی احساس خواهد شد. و همانطور که بازار با فناوری جدید سازگار است ، باید مقررات نیز باشد.

دسترسی و تجزیه و تحلیل اطلاعات. شرکت هایی که اطلاعات بیشتری را در مورد خود از طریق اینترنت منتقل می کنند ، زمینه بازی اطلاعات بین سرمایه گذاران انفرادی و سرمایه گذاران نهادی را ردیابی می کنند. سرانجام ، دسترسی نسبتاً فوری به بخش هایی از سیستم های اطلاعاتی مدیریتی ، به سرمایه گذاران اجازه می دهد تا به محض در دسترس بودن اطلاعات مالی خام را تجزیه و تحلیل کنند - اطلاعاتی که اکنون با هزینه زیادی جمع می شوند ، به صورتهای مالی سه ماهه و سالانه. فن آوری ارتباطات از راه دور ، همراه با تجزیه و تحلیل بهتر ، فناوری جستجو و فناوری هوشمند (یا؟ هوشمند ") ، به بازار اجازه می دهد تا بهتر یاد بگیرد ، جذب کند و بر اساس اطلاعات عمل کند و منجر به قیمت گذاری دقیق تر و انتقال نوآورانه در اوراق بهادار شود. در نهایت ، ریسک اطلاعاتی درک شده از یک سرمایه گذاری کاهش می یابد و به تبع آن ، هزینه مربوط به سرمایه نیز خواهد بود.

کتابهای مرتبط

سیاست دولت نسبت به نرم افزار منبع باز

ویرایش شده توسط رابرت دبلیو هان 2002

پهنای باند

ویرایش شده توسط رابرت دبلیو کراندال و جیمز اچ. 2003

موبایل

2014

حاکمیت شرکتی. جلسات سالانه الکترونیکی مکمل های "فیزیکی" را مکمل و سپس جایگزین می کند. رای گیری آنلاین منجر به رای گیری بیشتر سهامدار خواهد شد. سرانجام ، جلسات سالانه ممکن است در کل ناپدید شود. سرمایه گذاران برای بحث در مورد تجارت شرکت از معادل "اتاق های چت" استفاده می کنند. فعالیت سهامداران انرژی می یابد. هنگامی که یک شرکت نیاز به پیشرفت دارد ، سهامداران قادر به استفاده از "صدا"-حاکمیت شرکت برای افزایش ارزش سهامدار-در زمان واقعی ، دقیقاً همانطور که از "خروج" استفاده می کنند-فروش سهام خود را دارند.

نقش واسطه ها. واسطه هایی که در درجه اول ارتباطات را ارائه می دهند بدون اینکه ارزش دیگری را اضافه کنند (مانند تجزیه و تحلیل) جایگزین می شوند ، گاهی اوقات توسط واسطه های جدید و انواع جدید واسطه ای و گاهی اوقات فقط توسط خود فناوری. پیشنهادات به صورت الکترونیکی و بدون توده فروشندگان که برای کارگران کار می کنند انجام می شود. مبادلات سنتی و دلالان دلال خود را تغییر داده و خدمات جدیدی را ارائه می دهند.

استیون M. H. والمن

نرم افزار ارائه مشاوره برنامه ریزی مالی "متخصص" برای سرمایه گذاران در نهایت از نظر کیفیتی که توسط بسیاری از برنامه ریزان مالی انسانی ارائه می شود، پیشی می گیرد. نمایندگان هوشمند سبد سرمایه گذاران را از طریق اینترنت جمع آوری می کنند و معاملات را با مشارکت کمتر سرمایه گذار انجام می دهند و راحتی، سرعت و تنوع را با هزینه کم فراهم می کنند. واسطه های جدید نرم افزار و ابزاری برای اجرا، فروش و ترویج آن و همچنین گواهی، رتبه بندی و رتبه بندی آن ایجاد خواهند کرد. همانطور که سرمایه گذاران بیشتری از چنین فناوری استفاده می کنند، صندوق های سرمایه گذاری و مشاوران سرمایه گذاری به سمت ارزش افزوده به روش های دیگر تغییر خواهند کرد.

ترخیص و تسویه حساب؛ساختار بازار. زمان تسویه سه روزه امروز برای اوراق بهادار در نهایت به صورت آنی تبدیل می شود و در نتیجه خطر نکول در معاملات از بین می رود. در دنیای بدون کاغذ ایجاد شده توسط فناوری جدید، سهام به صورت دفتری نگهداری می شود، درست مانند سهام صندوق های مشترک امروزی، با انتقال مالکیت فقط در سوابق رایانه ای سپرده گذاری منعکس می شود. بهبود فناوری انتقال وجه، بانکداری الکترونیک و پول نقد الکترونیکی به سرمایه گذاران این امکان را می دهد که برای خرید پرداخت کنند و بلافاصله برای فروش اعتبار دریافت کنند. بنابراین، تا جایی که هنوز لازم باشد، شرکت های کارت اعتباری یا شرکت هایی مانند آنها، با تضمین پرداخت برای خرید اوراق بهادار، وظیفه تضمینی اتاق های پایاپای را بر عهده خواهند گرفت.

سیستم های معاملاتی جدید که به صورت سفارشی برای نیازهای سرمایه گذاران مختلف طراحی شده اند - صرافی های بوتیک - مورد پذیرش قرار خواهند گرفت. در نهایت، یک سرمایه گذار می تواند از بین دنیایی از بازارهای رقیب، داخلی و بین المللی، با هر بازاری که مطابق با ترجیحات مختلف سرمایه گذاران است، چه فوریت اجرا، چه بهترین قیمت، یا کمترین تأثیر در بازار، یا انواع مختلف معاملات، یکی را انتخاب کند. سیستم به طور کلیدر نهایت، فناوری به افزایش جهانی شدن بازارهای مالی ادامه خواهد داد. دیوار بین رقبا، ساخته شده توسط مرزهای جغرافیایی و مناطق زمانی که زمانی دیدگاه های ملی گرایانه را نسبت به تجارت دیکته می کردند و بیشتر می کردند، به دلیل ارتباطات و تحلیل های بهتر و کم هزینه تر به فروپاشی ادامه خواهد داد. دسترسی به بازارهای سرمایه خارجی و استفاده کنندگان خارجی سرمایه از طریق فناوری امروزی بسیار ساده خواهد بود.

فشارهای موافق و مخالف تغییر

همه این نوآوری ها سوالات دشواری را برای تنظیم کننده ها ایجاد می کند. آیا مقررات باید در جهت رسیدگی به تقلب و دستکاری باشد یا خود فناوری باید تنظیم شود، با این فرض که می تواند باشد؟به عنوان مثال، تحت طرح نظارتی فعلی، نرم افزار «نماینده هوشمند» شروع به شبیه شدن به یک مشاور سرمایه گذاری کرده و اینترنت شروع به شبیه شدن به یک بازار معاملاتی می کند. و چگونه باید بازارهایی را تعریف کرد که در آن بسیاری از بازارها (مانند مکانیسم های معاملاتی جایگزین) دیگر به خوبی با تعریف «مبادله» مطابقت ندارند و اغلب به روش های دیگری تنظیم می شوند؟عدم واسطه گری و در نتیجه از دست دادن هزاران واسطه مالی که به عنوان «چشم و گوش» مکمل تلاش های مجری قانون دولتی عمل می کنند چگونه بر توانایی دولت برای تنظیم مؤثر تأثیر می گذارد؟و از آنجا که همان نوآوری ها در فناوری اطلاعات که باعث رشد و تشکیل سرمایه می شوند، محل جدیدی را برای تقلب و دستکاری فراهم می کنند، چگونه می توان برای جلوگیری از سوء استفاده بدون محدود کردن نوآوری، مقرراتی را تنظیم کرد؟(مورد قانون و مقررات آنقدر قوی و بدیهی است که نمی تواند بازگشت به اخطار خالص را پیشنهاد کند.)

از لحاظ تاریخی، تنظیم کننده ها برای محافظت از مردم بر روی یک رویکرد دقیق، «فرماندهی و کنترل» برای مقررات تکیه کرده اند. اما در حالی که این رویکرد به جلوگیری از سوء استفاده کمک می کند، همچنین گسترش نوآوری را کند می کند زیرا ایده های جدید در انتظار تایید نظارتی از بین می روند. با این حال، علی رغم نیاز ناشی از فناوری به تغییر در رویکرد نظارتی، محیطی که رویکرد فرماندهی و کنترل را تقویت می کند همچنان ادامه دارد.

برای مثال، صنعت، سرمایه گذاران، مطبوعات و کنگره اغلب از تنظیم کننده ها می خواهند که به موضوع یا موضوع خاصی رسیدگی کنند. به جای تجدید نظر در الزامات موجود، تنظیم کننده ها آنها را به اندازه کافی تغییر می دهند تا توسعه جدید را جبران کنند. در نتیجه، تغییر بعدی در فناوری مستلزم اصلاح جدیدی در قوانینی است که به تازگی اتخاذ شده است.

علاوه بر این، آژانس های نظارتی معمولاً توسط کنگره یا مطبوعات بر اساس تعداد بیانیه های صادر شده، قوانین تحت تأثیر، آزمون های انجام شده، نامه های ارسالی یا پرونده های مطرح شده امتیاز می گیرند. به طور سنتی، نشانه یک عامل فعال و پر جنب و جوش، سرکوب مداوم فعالیت است. بسیاری از گام های کوچک برای بیش از یک قدم بزرگ به حساب می آیند.

پاسخگویی نیش صدا همچنین تعصب نسبت به فرمان و کنترل ، تنظیم افزایشی را اعمال می کند. انتقاد در تنظیم کننده ها به مراتب بیشتر به دلیل عدم محافظت از شخصی که صدمه دیده است از عدم موفقیت در پرورش چیز جدید یا آزمایشی که ممکن است - اگرچه هیچ کس مطمئن نیست - به دنیای بهتری منجر شده است. در نتیجه ، تنظیم کننده ها قوانین خاص و مفصلی را انتخاب می کنند که رفتار و فعالیت های کانال را به آنچه شناخته شده و ایمن است محدود می کند.

علاوه بر این ، همانطور که همیشه این کار را انجام داده اند ، تنظیم کننده ها تمایل دارند به دنبال استانداردهایی باشند که می توانند به طور مؤثر از آن استفاده کنند و اجرا کنند - دقیقاً مانند کسانی که تنظیم می شوند ، راهنمایی های خاص و مفصلی را دارند. جستجوی یقین ، هم توسط کسانی که باید قانون را اجرا کنند و هم توسط کسانی که باید از آن پیروی کنند ، مقررات مفصلی را تشویق می کند ، نه اظهارات مفاهیم اساسی که به بازارها اجازه می دهد به تنهایی توسعه یابد.

سرانجام ، علایق واگذار شده وجود دارد. آن شرکت کنندگان در بازار که تحت سیستم فعلی موفق هستند ، اغلب در برابر تغییرات در آن مقاومت می کنند. صدای بلند آنها به نیرویی برای وضع موجود نظارتی تبدیل می شود.

علیرغم این فشارهای قابل درک برای ادامه آن ، مقررات افزایشی ، فرماندهی و کنترل می تواند در بازاری که اصول آن به سرعت در حال تغییر است ، وحشتناک شود. مگر اینکه تنظیم کننده ها به عقب برگردند و به این اصول نگاه کنند ، آنها نمی توانند ببینند که بنیاد یکبار جامد که در آن می سازند با تغییر ماسه ها در زیر آن ، ناپایدار ساخته شده است و هر تغییر کوچکی که ایجاد می کند ، اضافه کردن وزن به یک ساختار فزاینده متزلزل استبشر

مورد نیاز: انعطاف پذیری نظارتی

سرعت سریع نوآوری امروز نیاز به رویکرد جسورانه تر و انعطاف پذیر تر برای مقررات دارد. مقررات فرماندهی و کنترل باید به تنظیم مقررات "هدف گرا" بپردازد ، با تنظیم کننده هایی که اهداف گسترده ای را بیان می کنند و به شرکت کنندگان در بازار اجازه می دهند تا چگونه بهترین را برآورده کنند. به عنوان مثال ، در سال 1995 ، کمیسیون بورس و اوراق بهادار از یک رویکرد هدف گرا استفاده کرد تا این سؤال را برطرف کند که آیا شرکت ها می توانند از ارتباطات الکترونیکی برای برآورده کردن قوانین اوراق بهادار فدرال استفاده کنند. با توجه به مزایای ارائه شده توسط رسانه های الکترونیکی ، SEC تعیین کرد که هدف این است که تشویق تحویل الکترونیکی اطلاعات باشد. SEC می توانست رویکرد فرمان و کنترل سنتی را که می توانست قالب های خاصی را به همراه شرایط متعدد دیکته کند ، در نظر بگیرد که به تنهایی این آیین نامه را برآورده می کرد. به این ترتیب هم تنظیم کننده و هم جامعه تنظیم شده دقیقاً می دانند چه چیزی مجاز خواهد بود و چه چیزی نمی تواند. مطمئناً برای نظارت آسانتر توسط تنظیم کننده ها ساخته شده است. اما همچنین می تواند انعطاف پذیری کمی برای تحقق پیشرفت های بیشتر یا پیشرفت های فناوری داشته باشد.

بنابراین در عوض ، SEC بر دو هدف نظارتی متمرکز شده است - این که آیا یک ارتباطات الکترونیکی "توجه" و "دسترسی" به اطلاعاتی مشابه با تحویل اطلاعات سنتی اطلاعات را در اختیار سرمایه گذاران قرار می دهد. خود شرکت کنندگان در بازار برای یافتن راه هایی برای برآورده کردن این دو مفهوم و بنابراین ، مقررات باقی مانده بودند. در نتیجه ، نوآوری های فناوری اکنون می توانند به محض ایجاد اولین بار توسط تنظیم کننده ها تأیید شوند. پاسخ به آزمایش SEC بسیار مطلوب بوده است.

با این حال ، چنین آیین نامه هدف گرا ، نیاز به تغییر عمده فروشی در نحوه نزدیک شدن آژانسهای نظارتی به مأموریت خود ، و همچنین در نحوه نوشتن قوانین قانونگذاران دارد. خلاقیت و کار خوب بیشتر از نوشتن نسخه های فرمان و کنترل است. تنظیم کننده هایی که بسیار آموزش دیده اند ، به دلیل اطمینان از انطباق در چنین سیستمی مهارت بیشتری می گیرد. همچنین ایمان دارد. ما باید مایل باشیم باور داشته باشیم که آینده نوآوری های ارزشمندی و همچنین مشکلات و مسائل بالقوه دارد. و ما باید مایل باشیم که اعتقاد داشته باشیم که اجازه نوآوری بدون دیکته از تنظیم کننده ها در مورد آنچه باید به نظر برسد در نهایت برای بازارهای مالی ایالات متحده بهتر است.

الگوی جدیدی از تنظیم خدمات مالی

فناوری همچنین در حال تسریع در بین محصولات و خدمات مالی و در بین ارائه دهندگان خدمات مالی است: تار شدن خطوط بین بانکها ، بنگاههای اوراق بهادار ، شرکتهای بیمه و بازرگانان آینده و محصولات آنها که نیاز به تغییر دیگری در چشم انداز برای تنظیم کننده های مالی دارند. آژانس های عادت به رقابت با یکدیگر برای چمن های نظارتی باید همکاری کنند ، و آژانس های عادت به قهرمانی در صنعت که به طور سنتی تنظیم کرده اند هنگام جنگ های بین صنعت باید در عوض بیشتر کار کنند تا بهترین نتیجه را برای بخش خدمات مالی به طور کلی تعیین کنند.

بحث سنتی مرتبط با همگرایی این است که آیا تمرکز مقررات باید از "مقررات موجودیت" به "مقررات عملکردی" تغییر کند. ارائه دهندگان خدمات مالی از لحاظ تاریخی بر اساس آنچه که هستند تنظیم شده اند - بانک ها "توسط تنظیم کننده های مختلف بانکی تنظیم می شوند. شرکت های اوراق بهادار "توسط SEC و مدیران اوراق بهادار دولتی ؛صنعت آینده "توسط کمیسیون معاملات آینده کالا ؛و "شرکت های بیمه" توسط کمیسیون های بیمه دولتی. سالهاست که این چهار نهاد با همپوشانی محصول کمی نداشتند و هر یک از نهادها به راحتی توسط محصولاتی که فروخته شده بود شناسایی می شد. زندگی ساده بود.

امروز ، به دلیل رقابت و تغییر تکنولوژیکی ، نهادها محصولات خارج از مناطق سنتی خود را می فروشند. در پاسخ ، بسیاری از طرفداران اصلاحات به "تنظیم عملکردی" فشار آورده اند ، جایی که فعالیت های مربوط به هر محصول خاص که توسط یک نهاد فروخته می شود توسط آژانس با تخصص در آن محصول تنظیم می شود.

اما از آنجا که فناوری بیشتر محصولات و خدمات مالی متمایز را به خود اختصاص می دهد ، تمایزهای مبتنی بر تعاریف محصول - در مورد اینکه آیا چیزی امنیت یا امنیت ، یک محصول بانکی ، یک محصول بیمه یا یک محصول آینده است - استفاده از آن دشوار است. در واقع ، برخی از محصولات مالی به طور فزاینده ای به عنوان جایگزین های تقریباً کامل برای دیگران تلقی می شوند ، و سایر محصولات مانند حساب های متغیر زندگی جهانی و مشتقات سفارشی ، برخی از محصولات سنتی را با هم مخلوط می کنند. درمجموع ، هر دو موجودیت و تنظیم عملکردی در حال قدیمی شدن هستند.

ما باید از آن زمان به عقب برگردیم و به یاد داشته باشیم که چرا تنظیم کننده های مالی در وهله اول تنظیم می کنند - به عبارت دیگر ، ما باید اهداف مقررات مالی را شناسایی کنیم و ساختار نظارتی خدمات مالی خود را بر این اساس سازماندهی کنیم.

مقررات مالی چهار هدف آشکار دارد: محافظت از مصرف کنندگان مالی و سرمایه گذاران ، کنترل ریسک سیستمیک ، محافظت در برابر ورشکستگی که در معرض خطر بیمه فدرال (مالیات دهنده) در معرض خطر قرار می گیرد یا در یک زمینه متفاوت ، وجوه مشتری و اطمینان از یکپارچگی ، کارآیی و رقابت در بازارهابشرتحت سیستمی با محوریت برآورده کردن این اهداف ، می توان یک تنظیم کننده مانند فدرال رزرو را با داشتن اقتدار بر مشکلات خطر سیستمیک ، صرف نظر از اینکه به عنوان مثال ، بانک ها یا شرکت های اوراق بهادار ناشی می شود ، تصور کرد. به همین ترتیب ، یک آژانس مانند SEC در ارتباط با فروش هرگونه خدمات مالی یا محصول بدون در نظر گرفتن چه کسی فروش یا چه کالایی را فروخته می شود ، به سرمایه گذار یا حمایت از مصرف کننده توجه می کند. بازارها - حقوق صاحبان سهام و آینده و کالاها - توسط یک آژانس با تمرکز بر ساختار بازار و تئوری رقابت (مانند CFTC و برخی از عناصر SEC) تنظیم می شود و آژانس هایی مانند شرکت بیمه سپرده فدرال یا دفتر دفترکنترل کننده ارز در مورد مسائل مربوط به پرداخت بدهی های فردی صلاحیت صلاحیت دارد ، خواه توسط بانک ها ، کارگزاران ، بیمه گذاران و یا بازرگانان آتی مطرح شود. چنین ساختار نظارتی (که می تواند با ترکیب برخی از حوزه های قضایی و آژانس ها ساده تر شود) می تواند در طولانی مدت مؤثر باشد و قادر به تنظیم بهتر با پیشرفت های تکنولوژیکی و فشارهای رقابتی باشد. این چهار هدف از تنظیم مالی بهتر ، کارآمدتر ، با تکثیر کمتر ، با تخصص متمرکز تر و هزینه کمتری نسبت به سیستم موجود را برآورده می کند. این امر همچنین باعث تقویت رقابت می شود زیرا تمام محصولات و خدمات می توانند به طور کلی به عنوان "خدمات مالی" رقابت کنند. کشورهایی مانند انگلستان و استرالیا در حال حاضر به سمت سیستم های مشابه حرکت می کنند. اگر بخش خدمات مالی ما در جهان بهترین باقی بماند ، باید با وجود مسائل سیاسی مانند نیاز به مجدداً کمیته های کنگره و نیاز به ترغیب صنایع برای پذیرش رقبای بیشتر در یک زمین بازی بزرگتر ، چیزی را در این زمینه تکامل بخشد. بشر

مقررات

با این حال ، مسئله دیگر مربوط به فناوری این است که چگونه تنظیم ملی می تواند در یک بازار جهانی و الکترونیکی ادامه یابد. دولت های ملی به طور سنتی حق خود را برای تنظیم حق حاکمیت خود در انجام این کار در مرزهای خود پایه گذاری کرده اند - حق با کنترل جغرافیای فیزیکی و همچنین با کنترل های منطقی خوب بر جریان اطلاعات. با ظهور فن آوری های جدید ارتباطات مانند اینترنت ، کنترل جریان اطلاعات به طور فزاینده ای پرتحرک است.

کاهش مقررات سرزمینی مسائل دیگر را نیز مطرح می کند. به عنوان مثال ، اگر یک مبادله فرضی در فرانکفورت نقل قول هایی را در اینترنت برای اوراق بهادار قابل معامله توسط هر کس در هر جای جهان ارسال کرد ، چگونه و به چه استانداردی ، ما در ایالات متحده این مبادله را تنظیم می کنیم ، به خصوص اگر کشور خود فکر می کرد مقررات آنها باشدبهتر از ما - دقیقاً همانطور که فکر می کردیم ما بهتر از آنهاست؟و چه کاری انجام می دهیم که در آینده ای دور نه ، کسی که در یک رایانه شخصی در آیووا نشسته است ، می خواهد از Cybercash برای قرار دادن بودجه در یک حساب در آلمان استفاده کند تا اوراق بهادار را در مبادله فرضی فرانکفورت ما یا شاید حتی بیشتر احتمال دارد که تجارت کند. اوراق بهادار جهانی در مبادله ای که صرفاً در فضای مجازی مستقر است ، یا حتی در مبادله ای که به هیچ وجه "سازماندهی" شده است به هیچ وجه در حال حاضر به "سازمان" فکر می کنیم ، اما با استفاده از عوامل هوشمند که با سایر عوامل هوشمند از طریق اینترنت تعامل دارند؟

برخی معتقدند که اگرچه هماهنگی بین المللی پیشرفته گامی در جهت درست است ، اما یک قدم موقت در راه رسیدن به آنچه واقعاً مورد نیاز است - یک تنظیم کننده بین المللی واحد برای بازارهای مالی جهانی است. من شک دارم که این هدف به زودی تحقق یابد. من همچنین استدلال می کنم که وجود چندین تنظیم کننده خدمات مالی بین المللی با دیدگاه های مختلف و فلسفه های نظارتی می تواند کاملاً سودمند باشد. از یک چیز ، این احتمال را کاهش می دهد که نوآوری توسط یک تنظیم کننده مجرد و مبهم خفه شود. بعضی اوقات ، داوری نظارتی فواید خود را دارد. با این وجود ، در جهان به طور فزاینده مرتبط با فناوری ، ارتباطات و همکاری بین المللی (و داخلی) پیشرفته بین تنظیم کننده ها بسیار مطلوب است و هماهنگی بین المللی تر-به ویژه برای کاهش نابرابری های بیشتر که باعث کاهش تجارت بین المللی می شود-به وضوح لازم است.

به سمت آینده مالی جدید

نوآوری های امروز دنیای مالی جدیدی را نشان می دهد که در صورت امکان توسعه ، مزایای فوق العاده ای را برای همه مصرف کنندگان خدمات مالی فراهم می کند. چالش این است که اطمینان حاصل شود که مقررات سنتی ، مبتنی بر دنیای بسیار متفاوت ، به یک مورد جدید در حال ظهور آسیب نمی رساند. من با احتیاط خوش بین هستم.

مطالب مرتبط

• تجارت و صنعت
• موسسات مالی
• سیاست نظارتی
• فناوری و نوآوری