ارزهای دیجیتال بانک مرکزی با رمزنگاری متفاوت است. در اینجا نحوه کار آنها آورده شده است

با تبدیل شدن به ارزهای رمزنگاری شده مانند بیت کوین ، بانکهای مرکزی در سراسر جهان در تلاشند تا ارزهای دیجیتالی خود را توسعه دهند.

فقط دو کشور به طور رسمی ارز دیجیتال فیات را راه اندازی کرده اند. باهاما در سال 2020 به دنبال چین شد و پس از آن چین ، که از حدود سه ماه پیش شروع به صدور یوان دیجیتال خود کرد.

سایر کشورهایی که محاکمات در حال انجام است شامل اندونزی ، نروژ ، ژاپن ، سوئد و کره جنوبی است. در آفریقا ، مصر ، آفریقای جنوبی ، مراکش و کنیا در حال بررسی امکان سنجی این فناوری هستند.

نیجریه و غنا قصد دارند در اواخر سال جاری یک ارز رسمی دیجیتال (به ترتیب الکترونیکی و E-Cedi) را خلبانی کنند.

CBDC ها چیست و چگونه کار می کنند؟

ارز دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) یک ارز رسمی کشور به صورت دیجیتال است. به جای پول کاغذ ، بانک Apex سکه های الکترونیکی و یادداشت هایی را که توسط دولت حمایت می شود صادر می کند.

CBDC ها شبیه به ارزهای رمزپایه موجود (مانند بیت کوین ، اتریوم و غیره) هستند به این معنا که هر دو به صورت الکترونیکی و مبتنی بر blockchain منتقل می شوند. blockchain نوعی از فناوری لجر توزیع شده است.

با این حال ، یکی از تفاوت های مهم این است که در حالی که ارزهای رمزنگاری شده به گونه ای طراحی شده اند (یعنی تنظیم نشده) ، ارزهای فیات دیجیتال در شبکه های متمرکز و خصوصی blockchain مستقر می شوند که تحت نظارت یک بانک مرکزی هستند.

ارز دیجیتال فیات توسط تنظیم کننده بانکی به بانک ها صادر می شود که به نوبه خود آن را در دسترس مشتریان خود قرار می دهد. هر بانکی به سیستم blockchain اداره دولت متصل خواهد شد. از طریق سیستم ، بانک ها می توانند داده های معامله ای را که به بانک مرکزی منتقل می شوند ، جمع کنند.

به عنوان مثال ، این که آیا حساب های بانکی سنتی برای یک نایرا دیجیتال کار خواهد کرد ، ناشناخته است. ممکن است کاربران ملزم به باز کردن حسابهای ویژه مشابه کیف پول پول موبایل در حال حاضر برای ارزهای رمزنگاری شده باشند که این امر باعث می شود معاملات یکپارچه امکان پذیر باشد.

همچنین در ارزش ارز و نوسانات تفاوت وجود دارد. به عنوان مثال ، یک ویزای الکترونیکی با استفاده از 1 ₦ 1: 1 ₦ به کاغذ Naira متصل می شود. در مقایسه با نوسانات شدید مرتبط با ارزهای رمزپایه ، CBDC ها نسبتاً پایدار هستند. با مقادیر آنها ، یک ارز دیجیتالی سقوط می کند و مطابق با نوسانات عمومی در ارزش ارز ملی افزایش می یابد.

روی کاغذ ، ارز دیجیتال Transition Tor یک چشم انداز هیجان انگیز است و باید به کاهش تسلط نقدی کمک کند اما به ویژه در کشورهای آفریقایی آسان نخواهد بود. این به همان چالش هایی که باعث کاهش سرعت کامل فن آوری های دیجیتال شده است ، کاهش یافته است.

به عنوان مثال ، در نیجریه ، نفوذ تلفن های هوشمند همچنان کم است ، براساس گزارش Newazoo ، کمتر از 20 ٪ از جمعیت در سال 2019 در مقایسه با تقریباً 60 ٪ در چین تخمین زده می شود.

CBN و Banks باید کاربران تلفن را در نظر بگیرند و از طریق کدهای USSD با دیجیتال Naira در دسترس باشند ، که این امر به پیشبرد اهداف ورود مالی نیز کمک می کند.

همچنین خطرات امنیت سایبری وجود دارد که باید در نظر گرفته شود و همچنین نفوذ اینترنت.

در همین حال ، هنوز هم دیده می شود که آیا راه اندازی ارزهای دیجیتال می بینند که تنظیم کننده ها سعی می کنند رمزنگاری ها را کاملاً همانطور که چین انجام داده است ، از بین ببرند.

اگر از خواندن این مقاله لذت بردید ، لطفاً در گروه های WhatsApp و کانال های تلگرام خود به اشتراک بگذارید.